ನನಗೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಸಮಯ ದೊರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನ ಇರದೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಬರೆಯಲು ಏಕೋ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೊಳೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ "ಹೌದು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು" ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೂ ಆಯ್ತು ಮತ್ತು ಮರೆತದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಅಬ್ಬ! ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆಯಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆದು!
ಇರಲಿ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ! ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಹಾಕಬೇಕು. ಒಂದೆರಡು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ.
ಇಂದು ವಿವಿಧಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿರಿಗನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸುಸ್ವಾಗತ ಎಂಬ ಪದದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯಿತ್ತು. ಇದರ ಬಗೆಗೆ ನನಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತಾದರೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬ್ಲಾಗಿಸುವ ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸ್ವಾಗತ ಎಂಬುದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದ. ಸು + ಆಗತ (ಯಣ್ ಸಂಧಿ) - ಒಳ್ಳೆಯ ಆಗಮನ ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಸು ಎಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಸುಸ್ವಾಗತ ಎಂದರೆ ಸು ಸು ಆಗತ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ಅರ್ಥವೇನೂ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟಸುಬ್ಬಯ್ಯನವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ "ಭಾಷೆಯೆಂಬ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಳೆಯ ಹಾಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಶಬ್ದಗಳು. ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯನ್ನು ಕೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಹಾಗೆ ಭಾಷೆಯಿಂದಲೂ ಈ ರೀತಿಯ ಪದಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು." ಇದೇ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಪದ - ಪ್ರಪ್ರಥಮ!
ಆದರೆ ಜನರು ಈ ತಪ್ಪನ್ನೇ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರಲ್ಲ! ಸಿರಿಗನ್ನಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೀಡುವ ವಿವಿಧಭಾರತಿಯಲ್ಲೇ "ಸುಸ್ವಾಗತ" ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ವ್ಯಾಕರಣದೋಷದ ಉದಾಹರಣೆ - ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಎಂಬ ಪದ - ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟಿರುವುದಾದ್ದರಿಂದ ಅದು" ರಾಷ್ಟ್ರಿಯ"ವಾಗಬೇಕು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಲ್ಲ! ಇದರ ಜೊತೆಗೆ "ಅಂತ" ಎಂಬುದು ಸೇರಿದಾಗ "ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರಿಯ" ಎಂದಾಗಬೇಕು. ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪದಗಳೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದರ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕು. ವಸ್ತುತಃ ಅಂತಃ + ರಾಷ್ಟ್ರಿಯ - ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ - ವಿಸರ್ಗ ಸಂಧಿಯ ನಿಯಮದಿಂದ. ವಿಸರ್ಗ ಪೂರ್ವಪದದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದು ರ-ಕಾರ ಉತ್ತರಪದದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಹೀಗೆ ವಿಸರ್ಗದ ಹಿಂದಿನ ಸ್ವರದ ದೀರ್ಘ ರೂಪ ಆದೇಶವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ - ಪುನಃ + ರಚನೆ - ಪುನಾರಚನೆ ಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪುನರ್ರಚನೆಯಲ್ಲ. ದೈನಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಭಾಷೆಯ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಖಿನ್ನನಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಆದರೆ ರೂಢಿ ಎಂಬುದೊಂದಿದೆಯಲ್ಲ! ಇದು ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತ ಎಂದು ಈ ರೀತಿಯ ಅಪಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈಗ ಯಾರನ್ನದರೂ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ - ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಸುಸ್ವಾಗತ ಎಂಬುದು ಸರಿಯಾದ ಪದ ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ದೂರದರ್ಶನವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಪದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮೂಡಿಬರಬೇಕು.
ನಾನೇನೂ ಪಂಡಿತನಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ ಶಬ್ದಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೂ ಮೊದಲು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದವನೇ! ಆದರೆ ಸರಿಯಾದ ಉಪಯೋಗ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಆದಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಅರಿ-ಸಮಾಸದ "ದುರ್ಬಳಕೆ"ಯೂ ಇದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.
|| ಇತಿ ಶಮ್ ||
Showing posts with label General. Show all posts
Showing posts with label General. Show all posts
Tuesday, June 27, 2006
Monday, May 15, 2006
About random things seen last week
I have prefaced several of my blogs with a similar blurb. This one is no exception. Actually, it has been quite a while since I wrote something in English. Lest I forget the language, I am just working my fingers on the keyboard for this one.
It is not particularly on any topic - though I might get to one by the time I finish this. I might have alluded to the movie Finding Forrester in one of my earlier jottings but I suppose this is the time to bring it out again. Sean Connery, playing the title character, exhorts young Jamal Wallace to just type whatever comes to his mind. And this is to stimulate the act of writing. I am actually trying the same thing here. But I don't know if this will necessarily undergo any editing before I post it out for the world to read. Whether the world reads it or not is a completely different question. I don't even know whether I am being helped by this act - but I just try. Just in case you forget, this blog was not named Random Ramblings for nothing.
The last week in Bangalore has been an interesting one in terms of many things.
Weather for one. Rain has generally managed to plug the mercury down to tolerable levels. Though the after-effects of this rain were invigorating, it was not very comfortable when it was actually raining. I had left my shoes just outside the door of a relative's house - water rarely reaches that part of the house- but in less than twenty minutes, my shoes with the socks were completely drenched, which left me driving my car in soggy socks.
While rain is all right, traffic is not. Let me just stop there without going further on that much hated subject.
TV was the next interesting thing last week. Bangalore has been full of posters and hoardings advertising the launch of Zee Television's Kannada venture. It launched on the eleventh of May. The actual inauguration is slated to happen today. Though I should have written about this in Kannada, I will just finish it up in English for now. Zee Kannada has novelty. Both E-kannada and Udaya have developed distinct characteristics of their own, and Zee to survive has had to do this. Zee-K comes across as a very sophisticated but urban-centric channel. I did not see anything till now that showed any rural area specific content. But it is good news to Kannadigas. We have quite a good choice now.
On another note, I subscribe to India Today. Every month, they send me a "Living in Bangalore" supplement to the regular magazine. Anybody who has been in Bangalore for more than ten years will be quite surprised on seeing this supplement. The surprise - I must clarify - is not all pleasant. The supplement is almost always about some store in the Leela Galleria or some fancy pub/restaurant that I haven't heard of. Living in Bangalore, I sincerely feel, is not limited to dining out and enjoying oneself. The Bangalore this magazine covers is not my Bangalore. Or, am I too much of an old Bangalorean to be having this reaction? Another interesting monthly supplement I get is "Spice". This, too, is full of articles on exotic vacations and picture-blurbs on nice things worth lakhs and crores of rupees. India Today is probably bending backwards to make it look like an "international" magazine - which means that they all look the same. Luckily, the reporting in the main magazine is still worth something, which is actually why I have still kept the subscription. But the question I get on seeing this UP-UP market stuff is what is a typically middle/upper middle class magazine doing with articles on Aston Martins and Rolls Royces? While it is definitely enjoyable, a news magazine, in my opinion, should be more down to earth. I hope I am not coming across as a Communist or something.
Which brings me to another interesting discussion. Over lunch, a few colleagues were generally discussing India's show in Australia to promote the next Commonwealth games. Aishwarya Rai, I learnt, took what is a pretty nice amount of money - three crore rupees - to prance about on the stage for less than a few minutes. Priyanka Chopra and a few other "artists" were similarly compensated for their effort. The question in my mind was - when you're doing an act for your country, could you have been a bit more considerate by insisting on no remuneration for said act? It would have been OK if the Indian Government had paid for the appropriate conveyance and lodging of these artistes, but the remuneration? When I expressed this, a few of my colleagues looked at me in surprise. They told me about the free market economy and how I was acting like a Socialist by even venturing to suggest that these artists should have respectfully declined remuneration. I think that free market economics and patriotism are pretty orthogonal to each other. So I still hold the view that these rich and pretty artists could have actually afforded not to accept the money. I don't know, but I am quite interested in knowing I what others feel about this.
Last week saw quite a bit of drama on reservation across the country. Arjun Singh and Kamal Nath formed the face of the villain - caste politics - here. They actually want to increase reservations in the education sector and wait ! That's not all! They also want reserve jobs in the private sector and are willing to enact necessary legislation if the companies don't volunteer! While reservations are good, caste based reservations are not. Reservation based on the economic status should, in my opinion, be encouraged. But not in private companies that are trying their best to survive! While the ministers should be shamed into oblivion for trying to divide the country yet again on caste lines, the doctors have done themselves proud by being the first organized lot to protest this dangerous act. Clips of policemen lathi-charging medicos wearing white coats were aired multiple times on television. I am, as always,interested in knowing what others feel.
English, it appears, is back on my mind for now. Writing this piece has been like a nice warm up to further writing in English. OK then, till the next one....
It is not particularly on any topic - though I might get to one by the time I finish this. I might have alluded to the movie Finding Forrester in one of my earlier jottings but I suppose this is the time to bring it out again. Sean Connery, playing the title character, exhorts young Jamal Wallace to just type whatever comes to his mind. And this is to stimulate the act of writing. I am actually trying the same thing here. But I don't know if this will necessarily undergo any editing before I post it out for the world to read. Whether the world reads it or not is a completely different question. I don't even know whether I am being helped by this act - but I just try. Just in case you forget, this blog was not named Random Ramblings for nothing.
The last week in Bangalore has been an interesting one in terms of many things.
Weather for one. Rain has generally managed to plug the mercury down to tolerable levels. Though the after-effects of this rain were invigorating, it was not very comfortable when it was actually raining. I had left my shoes just outside the door of a relative's house - water rarely reaches that part of the house- but in less than twenty minutes, my shoes with the socks were completely drenched, which left me driving my car in soggy socks.
While rain is all right, traffic is not. Let me just stop there without going further on that much hated subject.
TV was the next interesting thing last week. Bangalore has been full of posters and hoardings advertising the launch of Zee Television's Kannada venture. It launched on the eleventh of May. The actual inauguration is slated to happen today. Though I should have written about this in Kannada, I will just finish it up in English for now. Zee Kannada has novelty. Both E-kannada and Udaya have developed distinct characteristics of their own, and Zee to survive has had to do this. Zee-K comes across as a very sophisticated but urban-centric channel. I did not see anything till now that showed any rural area specific content. But it is good news to Kannadigas. We have quite a good choice now.
On another note, I subscribe to India Today. Every month, they send me a "Living in Bangalore" supplement to the regular magazine. Anybody who has been in Bangalore for more than ten years will be quite surprised on seeing this supplement. The surprise - I must clarify - is not all pleasant. The supplement is almost always about some store in the Leela Galleria or some fancy pub/restaurant that I haven't heard of. Living in Bangalore, I sincerely feel, is not limited to dining out and enjoying oneself. The Bangalore this magazine covers is not my Bangalore. Or, am I too much of an old Bangalorean to be having this reaction? Another interesting monthly supplement I get is "Spice". This, too, is full of articles on exotic vacations and picture-blurbs on nice things worth lakhs and crores of rupees. India Today is probably bending backwards to make it look like an "international" magazine - which means that they all look the same. Luckily, the reporting in the main magazine is still worth something, which is actually why I have still kept the subscription. But the question I get on seeing this UP-UP market stuff is what is a typically middle/upper middle class magazine doing with articles on Aston Martins and Rolls Royces? While it is definitely enjoyable, a news magazine, in my opinion, should be more down to earth. I hope I am not coming across as a Communist or something.
Which brings me to another interesting discussion. Over lunch, a few colleagues were generally discussing India's show in Australia to promote the next Commonwealth games. Aishwarya Rai, I learnt, took what is a pretty nice amount of money - three crore rupees - to prance about on the stage for less than a few minutes. Priyanka Chopra and a few other "artists" were similarly compensated for their effort. The question in my mind was - when you're doing an act for your country, could you have been a bit more considerate by insisting on no remuneration for said act? It would have been OK if the Indian Government had paid for the appropriate conveyance and lodging of these artistes, but the remuneration? When I expressed this, a few of my colleagues looked at me in surprise. They told me about the free market economy and how I was acting like a Socialist by even venturing to suggest that these artists should have respectfully declined remuneration. I think that free market economics and patriotism are pretty orthogonal to each other. So I still hold the view that these rich and pretty artists could have actually afforded not to accept the money. I don't know, but I am quite interested in knowing I what others feel about this.
Last week saw quite a bit of drama on reservation across the country. Arjun Singh and Kamal Nath formed the face of the villain - caste politics - here. They actually want to increase reservations in the education sector and wait ! That's not all! They also want reserve jobs in the private sector and are willing to enact necessary legislation if the companies don't volunteer! While reservations are good, caste based reservations are not. Reservation based on the economic status should, in my opinion, be encouraged. But not in private companies that are trying their best to survive! While the ministers should be shamed into oblivion for trying to divide the country yet again on caste lines, the doctors have done themselves proud by being the first organized lot to protest this dangerous act. Clips of policemen lathi-charging medicos wearing white coats were aired multiple times on television. I am, as always,interested in knowing what others feel.
English, it appears, is back on my mind for now. Writing this piece has been like a nice warm up to further writing in English. OK then, till the next one....
Thursday, April 27, 2006
101 Dumbest moments in Business - 2005
101 Dumbest Moments in Business - January 01, 2006
This is a hilarious collection! Try this one for instance -
This is a hilarious collection! Try this one for instance -
And this -61 Farting shoes? What's not to like?
Florida-based Goosebumps Products, a maker of gel-filled shoe
inserts, sues supplier Bell Chem Corp., claiming that, by delivering
the wrong chemical, it had caused bubbles to form in the insoles that
emit "a flatulence-like noise" with each step. Goosebumps is forced to
dispose of at least 35,000 pairs and soon goes out of business.
83 The guy is falling! The guy is falling!
In November, parents and children attending a showing of Chicken
Little at AMC's Empire 25 in Manhattan instead get treated to Andrea, a
Spanish film that opens with a young man hanging himself from a tree.
Managers give audience members a refund or a coupon for a free movie.
Really funny!
Tuesday, January 24, 2006
Bangalore traffic : a reflection
I have ranted about this in the past too. But today's incident made me ponder about this in a different way.
During my commute today, the same thing that has happened for so many times happened again. Airport Road got jammed and I got stuck in it. I had to miss a meeting because of it. While waiting patiently for the jam to get resolved, I reflected upon my current frame of mind and the same a year ago.
A year ago, I would have cursed the traffic to no end and nobody would be spared. All the officials, ministers and other motorists would get the choicest rebukes from me.
Now, it is not that. I look at my co-roadsters and sympathize with them. Of course, there are other people honking away - but I am not with them.
A year ago, I would deny any wrongdoing on my behalf. The system was to be blamed. "These ?&@#^% roads ! How dare they not give way to me ! To ME!!!", would be my typical reaction. The reaction would also result in wistfully remembering my Bay Area commute times of 10 minutes (for 6 miles) and long for such commutes again.
Now, it is not that. I blame myself for not having considered possible traffic jams on my way to work. I have begun to expect the worst road conditions before leaving home. That way, I get a pleasant surprise if I manage to negotiate the commute in 90 minutes. And a more pleasant one if I finish it in 60! My then frequent reminiscing about the US has also reduced. Now it is more like "The US! Hmm....sounds like an interesting place. Was I ever there ?"
A year ago, I would have frowned at people randomly cutting in front of me and flouting traffic rules.
It is different now. I cut in front of others and if they give me a glare, I don't even have an apologetic grin. I go about my way as if nothing has happened. I mentally tell them - "swalpa adjust mADkoLLi"!
You know what ? I have become a Bangalorean!! Again !!
During my commute today, the same thing that has happened for so many times happened again. Airport Road got jammed and I got stuck in it. I had to miss a meeting because of it. While waiting patiently for the jam to get resolved, I reflected upon my current frame of mind and the same a year ago.
A year ago, I would have cursed the traffic to no end and nobody would be spared. All the officials, ministers and other motorists would get the choicest rebukes from me.
Now, it is not that. I look at my co-roadsters and sympathize with them. Of course, there are other people honking away - but I am not with them.
A year ago, I would deny any wrongdoing on my behalf. The system was to be blamed. "These ?&@#^% roads ! How dare they not give way to me ! To ME!!!", would be my typical reaction. The reaction would also result in wistfully remembering my Bay Area commute times of 10 minutes (for 6 miles) and long for such commutes again.
Now, it is not that. I blame myself for not having considered possible traffic jams on my way to work. I have begun to expect the worst road conditions before leaving home. That way, I get a pleasant surprise if I manage to negotiate the commute in 90 minutes. And a more pleasant one if I finish it in 60! My then frequent reminiscing about the US has also reduced. Now it is more like "The US! Hmm....sounds like an interesting place. Was I ever there ?"
A year ago, I would have frowned at people randomly cutting in front of me and flouting traffic rules.
It is different now. I cut in front of others and if they give me a glare, I don't even have an apologetic grin. I go about my way as if nothing has happened. I mentally tell them - "swalpa adjust mADkoLLi"!
You know what ? I have become a Bangalorean!! Again !!
What is up with this?
It has been a long time since I blogged. Really.
Anyway, this is about something that has been irritating me for a while now. This is about advertising for liquor on Indian television.
For example, the Smirnoff ad has the usual tagline "The world is calling. Where are you?" but at the end of the ad we find that it is actually for Smirnoff CDs and cassettes. Can you imagine Smirnoff selling CDs and cassettes? What if someone actually wants those CDs? This is not just with Smirnoff but with many other liquor companies.
The other usual method is to sell club soda of the same as a hard liquor. For example, if Bagpiper is the name of a malt whisky, a soda of the same name is advertised.
What is the Indian government trying to achieve by having such silly rules ? Won't people be able to recognize that what is being advertised is liquor?
Now, the health minister is going overboard by banning cigarette smoking in movies! Why can't he ban smoking in public places for a change? And enforce that change?
I've written about this in one of my previous posts - but the liquor ad bit really did it this time.
There are many such silly rules in the Indian government. I hope some government realizes how silly these rules are, in spite of noble intentions behind such rules.
Anyway, this is about something that has been irritating me for a while now. This is about advertising for liquor on Indian television.
For example, the Smirnoff ad has the usual tagline "The world is calling. Where are you?" but at the end of the ad we find that it is actually for Smirnoff CDs and cassettes. Can you imagine Smirnoff selling CDs and cassettes? What if someone actually wants those CDs? This is not just with Smirnoff but with many other liquor companies.
The other usual method is to sell club soda of the same as a hard liquor. For example, if Bagpiper is the name of a malt whisky, a soda of the same name is advertised.
What is the Indian government trying to achieve by having such silly rules ? Won't people be able to recognize that what is being advertised is liquor?
Now, the health minister is going overboard by banning cigarette smoking in movies! Why can't he ban smoking in public places for a change? And enforce that change?
I've written about this in one of my previous posts - but the liquor ad bit really did it this time.
There are many such silly rules in the Indian government. I hope some government realizes how silly these rules are, in spite of noble intentions behind such rules.
Thursday, November 24, 2005
For apparently no reason
I don't remember the last time I blogged. It must have been a couple of months ago. (I added this line after I saw my last blog - it was posted 2 weeks ago! 2 weeks without blogging seem like 2 months to me? I seem to have lost all sense of time!) All these days I somehow was not so inclined on blogging. Even now I am not. But I thought I could put up a quick post before I forgot why I had begun to blog at all.
A piece on secular-right.blogspot.com foresees the death of blogging. I wasn't surprised. I was in the same boat. Over the last several weeks, I did not feel like writing because I felt I had nothing meaningful to say. I read a few blogs after a few events had happened and they had echoed my thoughts. The Delhi Diwali blasts happened. India thrashed Sri Lanka. But everybody knew that and I had very similar thoughts as hundreds of others. So, I thought, if my thoughts had already been echoed, where was the need to put my own thoughts on the web and label them mine when hundreds of people had published the same thoughts? This thought led me to not writing and laziness set in.
I was never a fanatical blogger and I don't think I will ever be one. But I don't think blogging will die. As long as the fundamental need of man to be heard and understood exists, blogging too will.
In one of my earlier posts, I had thought of using my blog as a brain-dump when a certain event happened so that when I had the time, I could go back and look at what I thought at that instant. For me, that is still useful, though my laziness has to be overcome for that.
I don't know if it is because of the keyboard layout and ease of typing or something else, but I find blogging in Kannada more effort consuming than doing the same in English. Planet Sampada is a place where this blog feed is consumed. It is a site of blogs of several Kannadigas around the world. Someone had commented that Planet Kannada was a place where several Kannadigas wrote in English. Thinking about the reason for it, I found that it is just a matter of convenience that I blog in English. In Kannada, the written word is much different than the spoken word and speaking it is far easier than writing it or typing it. In English, just because we are so used to it, we don't even need to look at the keyboard when typing and whatever you say is almost whatever you write, so thoughts flow better. But in Kannada, typing "nAnu sumne bande. hIge ellgO hOgbEkittu" seems unnatural. Talking in Kannada on the other hand feels more natural to me.
I don't have much else to say now. Till something prods me to write again....
A piece on secular-right.blogspot.com foresees the death of blogging. I wasn't surprised. I was in the same boat. Over the last several weeks, I did not feel like writing because I felt I had nothing meaningful to say. I read a few blogs after a few events had happened and they had echoed my thoughts. The Delhi Diwali blasts happened. India thrashed Sri Lanka. But everybody knew that and I had very similar thoughts as hundreds of others. So, I thought, if my thoughts had already been echoed, where was the need to put my own thoughts on the web and label them mine when hundreds of people had published the same thoughts? This thought led me to not writing and laziness set in.
I was never a fanatical blogger and I don't think I will ever be one. But I don't think blogging will die. As long as the fundamental need of man to be heard and understood exists, blogging too will.
In one of my earlier posts, I had thought of using my blog as a brain-dump when a certain event happened so that when I had the time, I could go back and look at what I thought at that instant. For me, that is still useful, though my laziness has to be overcome for that.
I don't know if it is because of the keyboard layout and ease of typing or something else, but I find blogging in Kannada more effort consuming than doing the same in English. Planet Sampada is a place where this blog feed is consumed. It is a site of blogs of several Kannadigas around the world. Someone had commented that Planet Kannada was a place where several Kannadigas wrote in English. Thinking about the reason for it, I found that it is just a matter of convenience that I blog in English. In Kannada, the written word is much different than the spoken word and speaking it is far easier than writing it or typing it. In English, just because we are so used to it, we don't even need to look at the keyboard when typing and whatever you say is almost whatever you write, so thoughts flow better. But in Kannada, typing "nAnu sumne bande. hIge ellgO hOgbEkittu" seems unnatural. Talking in Kannada on the other hand feels more natural to me.
I don't have much else to say now. Till something prods me to write again....
Monday, September 19, 2005
ಸಾಲ ಸಾಲ ಸಾಲ!!
ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆ ಸಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ. "ಜೋಗಿ" ಎಂಬ ಶಿವರಾಜಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯದ ಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆಸರು ಮಾಡಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಇದರ ಹೊಗಳಿಕೆ ತುಂಬಿದೆ. ಸುಧಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಂತೂ "ಜೋಗಿ" ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇರಲಿ. ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಲು ಹೋದರೆ ರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ "ಆಟೋ ಶಂಕರ್" ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಿ ಬಿಡು. ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇನಲ್ಲಾ ಇದನ್ನೇ ನೋಡೋಣವೆಂದು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ. ಈ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ "DTS" ಫಲಕ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ ಹಾಗೇನು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬರೇ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲ ಅಬ್ಬರ. ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ - ಸಂಗೀತದ (?) ಅಬ್ಬರ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು.
ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಖಳನಾಯಕಿ ಶಿಲ್ಪಾಶೆಟ್ಟಿ ಒಬ್ಬ ಲೇವಾದೇವಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಸಾಕುಮಗಳು. ಚಿತ್ರದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವಳು ಮಾಡುವ ಸಾಲ ವಸೂಲಿಯ ವೈಖರಿಯೇ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ನ ತಂಗಿ ಮದುವೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿ ಅವಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕರೆದು ತಂದ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ ಹೊಡೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಏಕೆಂದರೆ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ಇವರ ಬಳಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ.
ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜಾಗತೀಕರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಣದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ದುಡ್ಡಿದ್ದವರಿಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ತೃಪ್ತರಿಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಈ ಹಿಂದಿನ ಎರಡೂ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರದವರು. ಆದರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿವೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾಲದ ಚೀಟಿ (ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಹೆಸರು)ಯ ಹಾವಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದು ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿಯೇ. ಸಾಲದ ಚೀಟಿಯ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳೂ ಜೀವಿಸಬೇಕಲ್ಲ? ದುಡ್ಡನ್ನು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟದವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಡ್ಡಿ ದರ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದುಡ್ಡು ಕೀಳುತ್ತಾರೆ. ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ಆಗದೆ ಇರುವವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
"ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ" ಅಂದೆನಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು ಬೇರೆ. ಕಂಪನಿಗಳು ಸಾಲ ಹಿಂದಿರುಗಿಸದವರನ್ನು ಹದ್ದಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದರೆ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಶರಣು ಹೋಗಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ರೌಡಿಗಳ ಮೊರೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಸಾಲದ ಗಡುವು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ರೌಡಿಗಳನ್ನು ಛೂ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಲತೆಗೆದವರನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಷಯ ಥಳುಕಿನ ಜಾಹಿರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಆಟೋ ಶಂಕರ್ ಚಿತ್ರ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.
ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ - ಸಾಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲಾಗದೇ ಇರುವುದು. ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮುಂಚೆ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿರಬೇಡವೇ? ಸಾಲ ತೆಗೆದು "ಮಜಾ" ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಕಂತು ಕಟ್ಟಲು ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುವರು ಹಲವರು! ಇಂಥವರಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಆದ ಅವಮಾನ ಭಯಾನಕ. ಹೆಂಡತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಏಟು ಕೊಡಿಸುವುದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮನಬಂದಂತೆ ಥಳಿಸುವುದು. ಇತ್ಯಾದಿ.
"ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು" ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಣುಡಿ. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದರ ಪಾಲನೆ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ದುರಾಸೆಯೆನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರರನ್ನೂ ಕಾಡಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿನಿವಿಂಕ್ ನಂತಹ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಹಗರಣಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಈಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ನಾವು ನಿಮಗೆ ಶೇಕಡಾ ಇಪ್ಪತ್ತರಷ್ಟು ಬಡ್ಡಿ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ ಎಂಥವರಾದರೂ ಹುಬ್ಬು ಹಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಅಂಥವರೇ ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ನಿವೇಶಮಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂದು ಗೋಳಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ದೃಶ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗಂತೂ ಈ.ಟಿ.ವಿ, ಉದಯ ಟಿ.ವಿ. ಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಕ್ರೈಂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗೃತಿ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಎಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಹಾಗೇನು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
೧೯೨೦ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯೆನ್ನುವವನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಹಗರಣ ಮಾಡಿದ್ದ. ಬಹಳಷ್ಟು ಗಣ್ಯರು ಅವನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದರು (ಸಿ.ವಿ.ರಾಮನ್ ಸಹ!). ಆದರೂ ಇವರೆಲ್ಲಿಗೂ ಪಂಗನಾಮ ಹಾಕಿದ ನಿಸ್ಸೀಮ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ. ಇವನೊಬ್ಬ ದಂತಕಥೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದರೂ ಜನರು ಕ್ರಮೇಣ ಅವನನ್ನು ಮರೆತರು. ಮರೆತಾಗಲೇ ಉಪನಿಷದ್ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಜನರಿಗೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಮೋಸಮಾಡಿದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯ ಪುನರವತಾರವಾದದ್ದು! ದುಡ್ಡಿಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಈ ಸಲವೂ ಬಡಬಗ್ಗರೂ, ಗಣ್ಯರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು?
ದುರಾಸೆಯೆನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವಗುಣ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅದು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈಗ ಕಾಣಿಸಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಬಹುದು ಈ ಚಟ. ಇದು ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಂಥ ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳು ಜನರನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಸರಿ, ಸಾಲದಿಂದ ಬಡ್ಡಿಯಾಸೆಗೆ ಬಂದದ್ದಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಸಾಲಕ್ಕೆ. ಸಾಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಕೆ ಬೇಕಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು. ನಾನು ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಮದುವೆ, ಹೊಸಮನೆ ಖರ್ಚು, ವಾಹನಖರೀದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ಕಾರಣ. ಈಗ ಸಾಲ ಪಡೆಯುವ ಮುಂಚೆ ಇವರ ಅವಸ್ಥೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಾಲ ಪಡೆಯುವವರಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ-ಬಟ್ಟೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೋಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯರು ಮೇಲೆ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೀರ್ತಿಯ ಆಸೆ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕೆನ್ನುವಾಸೆ - ಈ ಆಸೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಗೂ ಮೂಲವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಸೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿರಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ : ನನಗೂ ಫೆರಾರಿ ಕಾರ್ ಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಲ ಮಾಡಲೇನು ಹೊರಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಇತಿಮಿತಿಗಳೇನು ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಬೇಕು. (ಇರಲಿ - ಉಪದೇಶ ಮಾಡಲು ನಾನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನಾಸರಣಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ).
ಈ ಆಸೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಅದೇ ಅನರ್ಥಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ದನೂ ಈ ಮಾತನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ! ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಈ ಆಸೆ ಆಟವಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ ನಾವೆಷ್ಟು ಆಸೆಯ ಗುಲಾಮರು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಕಾಮಗಳಿಗೆ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಗಳೆಂಬ ಎರಡು ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯತಕ್ಕಂಥ ನದಿಗಳಿವು ಎನ್ನುವುದು ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಆಸೆಯನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದ್ದಾರೆ! ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಆಚರಣೆಗೂ ಗ್ರಂಥಕ್ಕೂ ಏನೇನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ - "ಪುರಾಣ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಬದನೇಕಾಯಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ" ಎಂದು!
ಆಟೋ ... ಚಿತ್ರದ ನಂತರ ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ "ಸ್ವಲ್ಪ adjust ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ" ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಸಾಲ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ವಾಪಸ್ ಕೊಡಲು ಆಗದೇ ಪಡುವ ಪಾಡು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯವರೆಗೂ ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. "ಆಟೋ " ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ "ಗಂಜಿ ಕುಡಿದಾದರೂ ಜೀವನ ಮಾಡಬಹುದು. ಸಾಲ ಮಾತ್ರ ತೊಗೋಬಾರದು" ಎಂಬಂತೆ ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ. ಕೇಳದೇ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟ.
ಆದರೆ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಸಂಕೇತ ಕೂಡ. ಓದಲು ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ದುಡ್ಡು ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ತೀರಿಸಿಯೇ ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಛಲವಿರಬೇಕು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿರಬೇಕು. ಸಿನೆಮಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ "ಗಂಜಿ ಕುಡಿಯುವ" ಡೈಲಾಗ್ ಇಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಉತ್ತರ ಸುಲಭ: ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳಲ್ಲೂ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರಬೇಕು. ಹೇಳಲು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಮೈ ಮರೆಯುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸುಲಭ! ಈಗ ನಾನು ಬ್ಲಾಗಿಸುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತಿರುವೆನಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ!
ಮುಂದೆ ಏನಾದರೊಂದು ವಿಷಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚುಚ್ಚುವವರೆಗೆ....
ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು
ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಖಳನಾಯಕಿ ಶಿಲ್ಪಾಶೆಟ್ಟಿ ಒಬ್ಬ ಲೇವಾದೇವಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಸಾಕುಮಗಳು. ಚಿತ್ರದ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವಳು ಮಾಡುವ ಸಾಲ ವಸೂಲಿಯ ವೈಖರಿಯೇ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ನ ತಂಗಿ ಮದುವೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿ ಅವಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಪೋಲೀಸರನ್ನು ಕರೆದು ತಂದ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ ಹೊಡೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಇವಿಷ್ಟೂ ಏಕೆಂದರೆ ರಮೇಶ್ ಭಟ್ ಇವರ ಬಳಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ.
ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜಾಗತೀಕರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಣದ ಹೊಳೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ದುಡ್ಡಿದ್ದವರಿಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ತೃಪ್ತರಿಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಈ ಹಿಂದಿನ ಎರಡೂ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರದವರು. ಆದರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಾಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿವೆ. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಾಲದ ಚೀಟಿ (ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಹೆಸರು)ಯ ಹಾವಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದು ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿಯೇ. ಸಾಲದ ಚೀಟಿಯ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳೂ ಜೀವಿಸಬೇಕಲ್ಲ? ದುಡ್ಡನ್ನು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟದವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಡ್ಡಿ ದರ ಹಾಕಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದುಡ್ಡು ಕೀಳುತ್ತಾರೆ. ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ಆಗದೆ ಇರುವವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
"ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ" ಅಂದೆನಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳಿದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು ಬೇರೆ. ಕಂಪನಿಗಳು ಸಾಲ ಹಿಂದಿರುಗಿಸದವರನ್ನು ಹದ್ದಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕಾದರೆ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಶರಣು ಹೋಗಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ರೌಡಿಗಳ ಮೊರೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಸಾಲದ ಗಡುವು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ರೌಡಿಗಳನ್ನು ಛೂ ಬಿಟ್ಟು ಸಾಲತೆಗೆದವರನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಷಯ ಥಳುಕಿನ ಜಾಹಿರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಆಟೋ ಶಂಕರ್ ಚಿತ್ರ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.
ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ - ಸಾಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲಾಗದೇ ಇರುವುದು. ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮುಂಚೆ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿರಬೇಡವೇ? ಸಾಲ ತೆಗೆದು "ಮಜಾ" ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಕಂತು ಕಟ್ಟಲು ಆಗದೇ ಒದ್ದಾಡುವರು ಹಲವರು! ಇಂಥವರಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಆದ ಅವಮಾನ ಭಯಾನಕ. ಹೆಂಡತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಏಟು ಕೊಡಿಸುವುದು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮನಬಂದಂತೆ ಥಳಿಸುವುದು. ಇತ್ಯಾದಿ.
"ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು" ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹಳೆಯ ನಾಣ್ಣುಡಿ. ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದರ ಪಾಲನೆ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ದುರಾಸೆಯೆನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರರನ್ನೂ ಕಾಡಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿನಿವಿಂಕ್ ನಂತಹ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಗುವ ಹಗರಣಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಈಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ನಾವು ನಿಮಗೆ ಶೇಕಡಾ ಇಪ್ಪತ್ತರಷ್ಟು ಬಡ್ಡಿ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ ಎಂಥವರಾದರೂ ಹುಬ್ಬು ಹಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಅಂಥವರೇ ಕೊನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ನಿವೇಶಮಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂದು ಗೋಳಾಡುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ದೃಶ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಈಗಂತೂ ಈ.ಟಿ.ವಿ, ಉದಯ ಟಿ.ವಿ. ಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಕ್ರೈಂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗೃತಿ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಎಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಹಾಗೇನು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
೧೯೨೦ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯೆನ್ನುವವನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಹಗರಣ ಮಾಡಿದ್ದ. ಬಹಳಷ್ಟು ಗಣ್ಯರು ಅವನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದರು (ಸಿ.ವಿ.ರಾಮನ್ ಸಹ!). ಆದರೂ ಇವರೆಲ್ಲಿಗೂ ಪಂಗನಾಮ ಹಾಕಿದ ನಿಸ್ಸೀಮ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ. ಇವನೊಬ್ಬ ದಂತಕಥೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದರೂ ಜನರು ಕ್ರಮೇಣ ಅವನನ್ನು ಮರೆತರು. ಮರೆತಾಗಲೇ ಉಪನಿಷದ್ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಜನರಿಗೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಮೋಸಮಾಡಿದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯ ಪುನರವತಾರವಾದದ್ದು! ದುಡ್ಡಿಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಈ ಸಲವೂ ಬಡಬಗ್ಗರೂ, ಗಣ್ಯರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೇಕಾಯ್ತು?
ದುರಾಸೆಯೆನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವಗುಣ. ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಅದು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈಗ ಕಾಣಿಸಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಾದ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಬಹುದು ಈ ಚಟ. ಇದು ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಂಥ ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳು ಜನರನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಸರಿ, ಸಾಲದಿಂದ ಬಡ್ಡಿಯಾಸೆಗೆ ಬಂದದ್ದಾಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಸಾಲಕ್ಕೆ. ಸಾಲ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಕೆ ಬೇಕಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕು. ನಾನು ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಮದುವೆ, ಹೊಸಮನೆ ಖರ್ಚು, ವಾಹನಖರೀದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ಕಾರಣ. ಈಗ ಸಾಲ ಪಡೆಯುವ ಮುಂಚೆ ಇವರ ಅವಸ್ಥೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಮಾರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಾಲ ಪಡೆಯುವವರಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ-ಬಟ್ಟೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೋಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯರು ಮೇಲೆ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೀರ್ತಿಯ ಆಸೆ, ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕೆನ್ನುವಾಸೆ - ಈ ಆಸೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಗೂ ಮೂಲವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆಸೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿರಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ : ನನಗೂ ಫೆರಾರಿ ಕಾರ್ ಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಲ ಮಾಡಲೇನು ಹೊರಟಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಇತಿಮಿತಿಗಳೇನು ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಬೇಕು. (ಇರಲಿ - ಉಪದೇಶ ಮಾಡಲು ನಾನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ರೀತಿಯ ಯೋಚನಾಸರಣಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ).
ಈ ಆಸೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಅದೇ ಅನರ್ಥಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಾರಣವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ದನೂ ಈ ಮಾತನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ! ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಈ ಆಸೆ ಆಟವಾಡಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದಾಗ ನಾವೆಷ್ಟು ಆಸೆಯ ಗುಲಾಮರು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಕಾಮಗಳಿಗೆ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಗಳೆಂಬ ಎರಡು ಸೀಮಾರೇಖೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯತಕ್ಕಂಥ ನದಿಗಳಿವು ಎನ್ನುವುದು ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಆಸೆಯನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದ್ದಾರೆ! ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಆಚರಣೆಗೂ ಗ್ರಂಥಕ್ಕೂ ಏನೇನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ - "ಪುರಾಣ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಬದನೇಕಾಯಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ" ಎಂದು!
ಆಟೋ ... ಚಿತ್ರದ ನಂತರ ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ "ಸ್ವಲ್ಪ adjust ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ" ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಸಾಲ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ವಾಪಸ್ ಕೊಡಲು ಆಗದೇ ಪಡುವ ಪಾಡು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯವರೆಗೂ ಚಿತ್ರದ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. "ಆಟೋ " ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ "ಗಂಜಿ ಕುಡಿದಾದರೂ ಜೀವನ ಮಾಡಬಹುದು. ಸಾಲ ಮಾತ್ರ ತೊಗೋಬಾರದು" ಎಂಬಂತೆ ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ. ಕೇಳದೇ ಇರುವುದು ಕಷ್ಟ.
ಆದರೆ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಸಂಕೇತ ಕೂಡ. ಓದಲು ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ದುಡ್ಡು ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿ ತೀರಿಸಿಯೇ ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಛಲವಿರಬೇಕು, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿರಬೇಕು. ಸಿನೆಮಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ "ಗಂಜಿ ಕುಡಿಯುವ" ಡೈಲಾಗ್ ಇಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಉತ್ತರ ಸುಲಭ: ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಹಂತಗಳಲ್ಲೂ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರಬೇಕು. ಹೇಳಲು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಮೈ ಮರೆಯುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸುಲಭ! ಈಗ ನಾನು ಬ್ಲಾಗಿಸುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತಿರುವೆನಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ!
ಮುಂದೆ ಏನಾದರೊಂದು ವಿಷಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚುಚ್ಚುವವರೆಗೆ....
ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು
Tuesday, July 12, 2005
ತಮಿಳು ಪುರಾಣ
ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಬ್ಲಾಗ್-ಲೇಖನ ಸುಲೇಖ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಿತ್ತು. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅದರ ಮೇಲೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಾದ್ದರಿಂದ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಈ ರಾಜೀವ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾ ಎಂಬುವರ ಲೇಖನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬಂದವು. ತಮಾಷೆಯ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಪಾರ್ತಿಬ ಎಂಬುವನು ತಮಿಳಿಗೆ ಆದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಅವಮಾನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಹಳ ಗಲಾಟೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದ. ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು - ತಮಿಳರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರೊಡನೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾದ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.
ತಮಿಳನ್ನು ದಲಿತರ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ತುಳಿದಿದೆಯಂತೆ. ಎಷ್ಟು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಈ ವಿಷಯ ಕಂಡರೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಇದನ್ನು ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ವಾದ ಮಾಡಿದ ಪಾರ್ತಿಬನಿಗೆ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪಾರ್ಥಿವದಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಎಂದು ಕೂಡ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋದ. ಇರಲಿ - ಈ ರೀತಿಯ ಜನಗಳ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಸರಣಿಯಿದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ -
೧. ಆರ್ಯ ಎಂಬ ಜನಾಂಗವೊಂದು ಬೇರೆ ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.
೨. ಅದು ಬಂದು ಭಾರತದ (ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಂಡಿಯಾದ) ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಾದ ದ್ರಾವಿಡರನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಅಟ್ಟಿತು. ಅವರ ಮತ್ತು ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿತು.
೩. ಆರ್ಯರ ಭಾಷೆಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತವು ಈ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ.
೪. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕು.
೫. ತಮಿಳು ಶುದ್ಧವಾದ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಾಷೆ. ಇದು ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ.
೬. ನಮ್ಮ ಸಂಘದ ಕಾವ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲ ನಷ್ಟವಾಗಿವೆ -(ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಗಳೇ ಕಾರಣ!). ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಕಾವ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾವ್ಯಗಳೇ ಇವೆ.
೭. ಮೇಲಿನ ಆರು ಅಂಶಗಳು ಆಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಿದರು, ಎಷ್ಟು ಸಾಕ್ಷಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ನಾವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
ಮೇಲಿನ ೭ ಅಂಶಗಳು ಇವರ ವಾದದ ಸಾರಂಶವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ನೀವು ಏನೇ ಸಾಕ್ಷಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ಅವರ ಏಳನೇ point ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದನ್ನು ಮೀರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನ ಪ್ರೇಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗೆಗಿನ ದ್ವೇಷ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ವಾದ ಮಾಡುವ ಜನರೊಂದಿಗೆ ವಾದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಕಛೇರಿಗೆ ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ - ಪಂಡಿತರೂ ಸಜ್ಜನರೂ ಆದ ಮಹನೀಯರೊಡನೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ದೂರವಾಣಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದೆ. ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ - ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಮೂಲ. ಅಥವಾ - ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ವೈಷಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾಮ್ಯವೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮಗೇ ತಿಳಿದಂತೆ ತಮಿಳಿನ ಮಹಾಕಾವ್ಯವೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಸಿಲಪ್ಪದಿಕಾರಂ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಉಲ್ಲೇಖ, ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವೆಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಭರತಮುನಿಯ ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಲ್ಲೇಖವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬರುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ತಮಿಳು ಎಂದು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿತ್ತು?
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ತಮಿಳಿನ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಅಂಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಹಲವು ದೇವಾಲಯಗಳಿರುವುದು. ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ಸನಾತನ ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೌದು, ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವರ ನಾಲಾಯಿರ ದಿವ್ಯಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ವೇದಸಮವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಸಂಸ್ಕೃತ ದ್ವೇಷಿಗಳೇ? ಅರವತ್ತುಮೂರು ನಾಯನ್ಮಾರ್ (ಶಿವಭಕ್ತರ) ಗಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೊಳಗೊಂಡ "ಪೆರಿಯಪುರಾಣ" ಕೂಡ ಶಿವನನ್ನು ವೇದಪ್ರಿಯನೆಂದೇ ಹೊಗಳುತ್ತದೆ. ವೇದಗಳು ತಮಿಳಿನವೇ?
ಹೀಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತ ಪ್ರಚಾರಕರಾದ ಹಲವು ಪಾದ್ರಿಗಳು ತಮಿಳಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕೆಲಸವೇ ನಂತರ ಬಂದ ಮತಿಗೇಡಿ ದ್ರಾವಿಡಪಕ್ಷದವರಿಗೆ ಮೂಲಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದು. ದೇಶವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ಮೂಢಾಂದೋಲನ ಬಂದಿತ್ತು.
ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು. ನಾನು ತಮಿಳಿನ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳ ಹಾಗೆ ಅದೂ ಒಂದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಹಲವು ತಮಿಳು ಜನರು ನನ್ನ ಮಿತ್ರರು. ಹಲವು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಜನರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರೇ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ದುರಭಿಮಾನವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಯಾರೇನೇ ಹೇಳಿದರು "ಉಲಘಮೆಲ್ಲಾ ತಮಿಳ್" ಎಂದು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ದುರಭಿಮಾನವನ್ನು ತೊರೆದರೆ ತಮಿಳು ತಾಯಿಗೇ ಸಂತೋಷವಾಗುವುದು.
ನಾನು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಕಟ್ಟಾಭಿಮಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಭಾಷೆಯ ಸವಿಯನ್ನು ಬಲ್ಲವರೇ ಬಲ್ಲರು. ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳವೇ ಆದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ತಮಿಳಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇಕೆ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು?
ಈ ರಾಜೀವ ಮಲ್ಹೋತ್ರಾ ಎಂಬುವರ ಲೇಖನದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬಂದವು. ತಮಾಷೆಯ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಪಾರ್ತಿಬ ಎಂಬುವನು ತಮಿಳಿಗೆ ಆದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಅವಮಾನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಹಳ ಗಲಾಟೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದ. ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು - ತಮಿಳರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರೊಡನೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾದ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ.
ತಮಿಳನ್ನು ದಲಿತರ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ತುಳಿದಿದೆಯಂತೆ. ಎಷ್ಟು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಈ ವಿಷಯ ಕಂಡರೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಇದನ್ನು ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ವಾದ ಮಾಡಿದ ಪಾರ್ತಿಬನಿಗೆ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪಾರ್ಥಿವದಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಎಂದು ಕೂಡ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋದ. ಇರಲಿ - ಈ ರೀತಿಯ ಜನಗಳ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಸರಣಿಯಿದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ -
೧. ಆರ್ಯ ಎಂಬ ಜನಾಂಗವೊಂದು ಬೇರೆ ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.
೨. ಅದು ಬಂದು ಭಾರತದ (ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಂಡಿಯಾದ) ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಾದ ದ್ರಾವಿಡರನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಅಟ್ಟಿತು. ಅವರ ಮತ್ತು ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ನಡೆಸಿತು.
೩. ಆರ್ಯರ ಭಾಷೆಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತವು ಈ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸಂಕೇತ.
೪. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬೇಕು.
೫. ತಮಿಳು ಶುದ್ಧವಾದ ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಾಷೆ. ಇದು ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ.
೬. ನಮ್ಮ ಸಂಘದ ಕಾವ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲ ನಷ್ಟವಾಗಿವೆ -(ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕೂಲ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಗಳೇ ಕಾರಣ!). ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತಕಾವ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಾವ್ಯಗಳೇ ಇವೆ.
೭. ಮೇಲಿನ ಆರು ಅಂಶಗಳು ಆಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಿದರು, ಎಷ್ಟು ಸಾಕ್ಷಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ನಾವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
ಮೇಲಿನ ೭ ಅಂಶಗಳು ಇವರ ವಾದದ ಸಾರಂಶವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ನೀವು ಏನೇ ಸಾಕ್ಷಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ಅವರ ಏಳನೇ point ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಅದನ್ನು ಮೀರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನ ಪ್ರೇಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಬಗೆಗಿನ ದ್ವೇಷ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ವಾದ ಮಾಡುವ ಜನರೊಂದಿಗೆ ವಾದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಕಛೇರಿಗೆ ಬರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ - ಪಂಡಿತರೂ ಸಜ್ಜನರೂ ಆದ ಮಹನೀಯರೊಡನೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ದೂರವಾಣಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದೆ. ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ - ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತವೇ ಮೂಲ. ಅಥವಾ - ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ವೈಷಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾಮ್ಯವೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ನಮಗೇ ತಿಳಿದಂತೆ ತಮಿಳಿನ ಮಹಾಕಾವ್ಯವೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಸಿಲಪ್ಪದಿಕಾರಂ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಉಲ್ಲೇಖ, ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವೆಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಭರತಮುನಿಯ ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಲ್ಲೇಖವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬರುತ್ತದೆಯಂತೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ತಮಿಳು ಎಂದು ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿತ್ತು?
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ತಮಿಳಿನ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಅಂಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಹಲವು ದೇವಾಲಯಗಳಿರುವುದು. ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ಸನಾತನ ಧರ್ಮಕ್ಕೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೌದು, ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವರ ನಾಲಾಯಿರ ದಿವ್ಯಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ವೇದಸಮವಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಸಂಸ್ಕೃತ ದ್ವೇಷಿಗಳೇ? ಅರವತ್ತುಮೂರು ನಾಯನ್ಮಾರ್ (ಶಿವಭಕ್ತರ) ಗಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನೊಳಗೊಂಡ "ಪೆರಿಯಪುರಾಣ" ಕೂಡ ಶಿವನನ್ನು ವೇದಪ್ರಿಯನೆಂದೇ ಹೊಗಳುತ್ತದೆ. ವೇದಗಳು ತಮಿಳಿನವೇ?
ಹೀಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ತಮಿಳಿಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ಹತ್ತೊಂಭತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತ ಪ್ರಚಾರಕರಾದ ಹಲವು ಪಾದ್ರಿಗಳು ತಮಿಳಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಡಕು ಮೂಡಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕೆಲಸವೇ ನಂತರ ಬಂದ ಮತಿಗೇಡಿ ದ್ರಾವಿಡಪಕ್ಷದವರಿಗೆ ಮೂಲಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದು. ದೇಶವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ಮೂಢಾಂದೋಲನ ಬಂದಿತ್ತು.
ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು. ನಾನು ತಮಿಳಿನ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳ ಹಾಗೆ ಅದೂ ಒಂದು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಹಲವು ತಮಿಳು ಜನರು ನನ್ನ ಮಿತ್ರರು. ಹಲವು ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಜನರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರೇ. ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ದುರಭಿಮಾನವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಯಾರೇನೇ ಹೇಳಿದರು "ಉಲಘಮೆಲ್ಲಾ ತಮಿಳ್" ಎಂದು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ದುರಭಿಮಾನವನ್ನು ತೊರೆದರೆ ತಮಿಳು ತಾಯಿಗೇ ಸಂತೋಷವಾಗುವುದು.
ನಾನು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಕಟ್ಟಾಭಿಮಾನಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಭಾಷೆಯ ಸವಿಯನ್ನು ಬಲ್ಲವರೇ ಬಲ್ಲರು. ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳವೇ ಆದ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ತಮಿಳಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇಕೆ ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು?
Subscribe to:
Posts (Atom)